"จะืำทำกันไปทำไม จะแช่งตัวเองหรืองัย"เป็นคำพูดของคนสมัยก่อนๆ ที่เจอพวกขายประกัน ที่มานั่งโฆษณาว่า หากคุณออกไปแล้วโดนรถชนตายคุณจะได้เงินเท่านั้นเท่านี้ ลูกคุณก็จะไม่ลำบาก ตัวเองก็เจอกับเหตุการณ์ที่ไม่ชอบประกันชีวิตเช่นกันเพราะ ว่าไอ้ที่เราจ่าย ไปทุกปีๆ ทำไม๊ ทำไม เวลาเจ็บป่วย มันเบิกไม่ได้ซักกะอย่าง อย่างนี้ก็โกหกนี่หว่า และแล้ววันดีคืนดี ก็มีีโทรศัพท์มาหาบอกว่าเป็นตัวแทนของบริษัท.... อยากจะขอนัดคุยด้วยเพราะ น้องเป็นลูกค้ากำพร้า ไอ้เราก็งงสิ เฮ้ย! หมายความว่างัย เงินที่ชั้นจ่ายๆไป มันจะสูญมั้ยนี่ ด้วยความตกใจก็รับนัดไป
วัันนั้นว่างจากงานก็แวะไปหาตามที่นัดหมาย ได้คุยกันสักพักใหญ่ เนื้อความที่อยากรู้ก็คือทำไมเงินที่จ่ายมา 10 ปี เนี๊ยะ ปีละ 9,333 บาท (จำได้แม่นเลย) จะเบิกค่่ายาแค่พันกว่าบาททำไมถึงเบิกไม่ได้ ก็เลยได้รับคำตอบมาว่าเราไม่ได้ซื้อตัวสุขภาพ แถมเงินที่จ่ายๆไปนี่จะได้ก็ตอนอายุครบ 70 ปีนู่นแนะ ตายๆๆๆๆ ชั้นโง่มาตั้งนาน นานเกินจะแก้แล้ว (คิดในใจ) รู้งี้ไม่ทำหรอก และก็เลยถามถึงว่า ที่พี่บอกว่าน้องเป็นลูกค้ากำพร้านี่หมายความว่างัย ก็ได้รับคำอธิบายว่า ตัวแทนที่ดูแลอยู่เดิมได้ย้ายไปทำที่อื่น พี่เค้าก็เลยอยากจะรับมาดูแลเอง พอถามได้ความตามนั้นก็กำลังจะขยับกลับ เพราะคิดแล้วว่าคงจะไม่จ่ายต่อแน่ๆ คงจะหยุดแค่นั้นพอ ก็ความที่ก่อนหน้านี้ พ่อจ่ายค่างวดมาให้ก็ร่วม 10 ปีแล้ว และพอจบมาทำงานเองก็ต้องรับหน้าที่จ่ายเอง จึงต้องออกอาการหน่อย แต่พี่เค้าก็พยายามนัดเรามาคุยอีกครั้ง โดยบอกว่าคราวหน้าจะเอารายละเอียดเพิ่มเติมมาอธิบายให้ฟังว่าเราจะใช้กรมธรรณ์ให้เป็นปยะโยชน์อย่างไรได้บ้าง ก็เลยรับนัดอย่างไม่เต็มใจนัก
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น